آری محبوبم تمام لحظات را با بی صبری پشت سر می گذارم تا زمان ملاقات فرا رسد

تا زمان دیدن تو دوباره از راه بیاید تو را که چشمان سياهت برايم روشنايي و درخشندگي خورشيد

را دارد تو را كه لبهايت شكوه و زيبايي گل را به ارمغان مي آورد تو را كه محبتت يادآور مهرباني است

 گاهي گنگم  گاهي  خامو ش ،   بيقرار بيقرارم

 توي اين اشفته بازار ،   اين منم كه سوت و كورم

ميون قسمت و تقدير ،    يه گذر گاه عبورم

 شايد اين لبخند بي روح ، باشه نقشي رو ي غمهام

ولي در عمق وجودم ، مي دونم كه خيلي تنهام

 شايد اين لحظه ي اخر، بدونم كجا اسيرم

 با ورم كن با ور من ، نمي خوام تنها بميرم

خیلی وقته که دلم برای تو تنگ شده

قلبم از دوری تو بدجوری دلتنگ شده

بعد از تو هیچ چیزی دوست داشتنی نیست

کوه غصه از دلم رفتنی نیست

حرف عشق تو رو من با کی بگم

همه حرفا که آخه گفتنی نیست...

وقتی میاد صدای پات از همه جاده ها میاد

سال ها  هجری و شمسی همه بی خورشیدند

سیر تقویم جلالی به جمال تو خوش است

فصل ها را همه با فاصله ات سنجیدند

تو بیایی همه ساعت ها و ثانیه ها

از همین روز همین لحظه همین دم عیدند

    دلت گرفت بگو خودم گريه کنم به جای تو

                                  روزای خوب برای تو ،  شبای بد برای من
                                           بهار و عطرش مال تو ، برگای پاييز مال من

خیلی سخته وقتی همه کنارت باشند و باز احساس تنهایی کنی. 

 عاشق باشی و هیچ کس از دل عاشقت باخبر نباشد .

واسه كفترای معصوم كه تو آسمون می گردن

واسه آدمای مغموم كه ميان دخيل می بندن

واسه اون هوای تازه كه پر از عطر گلابه

اگه دستم به ضريحت برسه واسم يه خوابه

واسه اون حوض قشنگی كه پر از آب زلاله

واسه سنگ فرشای ايوون كه برام خواب و خياله

دل من تنگه ميدونی كاشكی قابلم بدونی

واسه اون اوج شكفتن توی عالم زيارت

واسه اون لحظه كه آدم می رسه به بی نهايت

تو صدام كن تو صدام كن زائر كوی تو باشم

يا برای كفترات من سر ظهر دونه بپاشم

ميدونم كه هيچ نيازی به زيارتم نداری

اما من غرق نيازم اما تو بزرگواری

واسه تو حرم نشستن واسه لحظه‌ی رسيدن

دل من تنگ می دونی كاشكی قابلم بدونی

عشق من

تو را از بين صدها گل جدا كردم

تو قلبم جشن عشقت رو به پا كردم

براي نقطه‌ي پايان تنهايي

تو تنها اسمي هستي كه صدا كردم

عشق من ، عشق من

بگو از پاكي چشمت، من و لبريز خواستن كن

با دستات حلقه‌اي از گل بساز و گردن من كن

اگه از مرگ باورها از آدمها دلم سرده

نوازش كن دستام رو كه خيلي وقت يخ كرده

اولين بوسه جهان چگونه کشف شد؟ در زمان هاي بسيار قديم زن و مردي پينه دوز يک روز به هنگام کار بوسه را کشف کردند. مرد دستهايش به کار بود، تکه نخي را با دندان کند، به زنش گفت بيا اين را از لب من بردار و بينداز. زن هم دست هايش به سوزن و وصله بود. آمد که نخ را از لب هاي مرد بردارد، ديد دستش بند است، گفت چکار کنم؟ ناچار با لب برداشت. شيرين بود. ادامه دادند

_{نمی دونم از کجا شروع کنم قصه ی تلخ سادگیمو}

_{نمی دونم چرا قسمت می کنم روزهای خوب زیندیگیمو}

_{چرا تو اول قصه همه دوسم می دارن}

_{وسط قصه م شه سر به سر من می ذارن}

_{تا می خواد قصه تموم شه همه تنهام می ذارن}

_{می تونم مثل همه دو رنگ باشم دل نبازم}

_{می تونم مثل همه یه عشق بادی بسازم}

_{تا با یک نیشه زبون بترکه و خراب بشه}

_{تا بیان جمش کنن حباب دل سراب بشه}

_{می تونم بازی کنم با عشق و احساس کسی}

_{می تونم درست کنم درس دلو دل واپسی}

_{می تونم دروغ بگم تا خودمو شیرین کنم}

_{می تونم پشت دلا قایم بشم کمین کنم}

_{ولی با این همه حرفا باز منم مثل اونا یه دروغگو می شمو همیشه ورد زبونا}

_{یه نفر پیدا بشه به من بگه چی کار کنم}

_{با چه تیری اونی که دوسش دارم شکار کنم}

_{من باید از چی بفهمم چه کسی دوسم داره}

_{توی دنیا اصلا عشق واقعی وجود داره؟!}

اگه بهت برنخوره

می خوام بگم دوستت دارم

دلم فقط مال توه

تو زندگيم تو رو دارم

به قلب من شک نکنی

عاشقی حاشا نداره

وقتی می گم دوستت دارم

امروز و فردا نداره

هر چی ميشد بذار بشه

تو زندگيت پا می ذارم

می خوام اين رو خوب بدونی

خيال رفتن ندارم

در جلسه امتحان عشق

من مانده ام و یك برگه سفید !

یك دنیا حرف نا گفتنی

و یك بغل تنهایی و دلتنگی ...

درد دل من در این كاغذ كوچك جا نمی شود !

در این سكوت بغض آلود

قطره كوچكی هوس سرسر بازی می كند !

و برگه سفیدم

عاشقانه قطره را به آغوش می كشد !

عشق تو نوشتنی نیست ...

در برگه ام ، كنار آن قطره

یك قلب كوچك می كشم !

وقت تمام است .

برگه ها بالا ...

صدا کن مرا.
صدای تو خوب است.
صدای تو سبزینه آن گیاه عجیبی است
که در انتهای صمیمیت حزن میروید.
در ابعاد این عصر خاموش
من از طعم تصنیف در متن یک کوچه تنها ترم.
بیا تا برایت بگویم چه اندازه تنهایی من بزرگ است
و تنهایی من شبیخون حجم تو را پیش بینی نمی کرد.
و خاصیت عشق این است.
کسی نیست بیا زندگی را بدزدیم آن وقت
میان دو دیدار قسمت کنیم.
بیا با هم از حالت سنگ چیزی بفهمیم.

 بیا زودتر چیز ها را ببینیم.
بیا آب شو مثل یک واژه در سطر خاموشیم.
بیا ذوب کن در کف دست من جرم نورانی عشق را...                   سهراب سپهری

+

رویای عشقت را برون از سینه کردن سهل نیست

+

بگذر چو نسیم از منو بگذار بمیرم .....چون برگ خزان دیده سبکبار بمیرم

بگذار که چون اشک به پای تو نهم سر ..... وز شوق تو در لحظه دیدار بمیرم

من کولی آواره این شهر غریبم .....بگذار که در سایه دیوار بمیرم

مستم کن از آن می که دهد مستی جاوید ..... حیف است در این میکده هشیار بمیرم

عمرم نفسی بیش نپاید چو گل ای باد ..... همبستر خاکم کن و بگذار بمیرم

با اشک روان شرح غمم را بنویسید ..... روزی که من از دوری دلدار بمیرم

تنهایی من صنما کهنه حدیثی است ..... غم نیست که بی مونس و غمخوار بمیرم