کاش مي شد همچو گلها ساده بود

عشق را با وسعتش تکثير کرد

زندگی سراسر عشق دقیقه ها و ثانیه هاست دقیقه ها و ثانیه هایی که غرق ابهامند .

زندگی برام زیبا می شه اگه عشق آن حدیث جاودانه آن تولد دوباره با پاکی و اخلاص به سراغ هر

                                      کس بره

پاک وساده با مهربانی و صمیمیت با محبت با یک نگاه آغاز و با یک کلام اوج بگیره و در یک کلمه

                                             برای شریک شدن

یکی شدن با هم پیوند دو کبوتر پرواز دو روح در یک کالبد رسیدن دو انسان بهم وصال عاشق و

                                   معشوق

      آری هرگاه عشق و زندگی به این معنا و مفهوم باشه زیباست ...

عشق باید زلال و صاف باشه فقط برای این باشه که دو موجود پاک

روزی بتونن در کلبه سرنوشت برای هم و بخاطر هم زندگی کنن .

تو را من زهر شیرین خوانم ای عشق 

که نامی خوشتر از اینت ندانم

وگر-هرلحظه-رنگی تازه گیری

به غیر از زهر شیرینت نخوانم

تو زهری زهر گرم سینه سوزی

تو شیرینی که شور هستی از توست

شراب جام خورشیدی که جان را

نشاط از تو غم از تو مستی از توست

به اسانی مرا از من ربودی

درون کوره ی غم ازمودی

دلت اخر به سر گردانیم سوخت

نگاهم را به زیبایی گشودی

بسی گفتند:"دل از عشق بر گیر!

که:نیرنگ است افسون است جادوست!"

ولی ما دل به او بستیم و دیدیم

که زهر است اما ...نوشداروست!

چه غم دارم که این زهر تب الود

تنم را در جدایی می گدازد

از ان شادم که در هنگامه ی درد

غمی شیرین دلم را می نوازد

اگر مرگم به نامردی نگیرد:

مرا مهر تو در دل جاودانیست

وگر عمرم به ناکامی سر اید

تو را دارم که مرگم زندگانیست

تا که بوديم نبود کسی          کشت مارا غم بی همنفسی

تا که رفتيم همه يار شدند     خفتيم و همه بيدار شدند

         اگر که جان من آخر شوم فراموشت

        نه این منم که به یاد تو اشک میریزم

        کی داند آنکه کیها بوده اند در آغوشت

        نه اشتباه بگفتم،سخن ز شکوه  نبود

         صد افتخار ببخشیدی ام چی میدانی

         نهال کوچک و تنهای باغ خود بودم

         تو اعتبار ببخشیدی ام چی میدانی

         قسم به پاکی و معصومی دل عاشق

         که بیتو زندگی ام موج بی سر و پاییست

         کجا روم به کجا سر زنم کی را گویم

         جدا زتو همه هستی من پر کاهیست

         چنان به عشق درآمیختم تن و جانم

          اگر که دور شوی بی تو هیچ میگردم

          کنار پنجره بنشسته ام خموش و غمین

         جدا ز گرمیی دستت گرفته و سردم

          عزیز من بگذر گر سخن خطا گفتم

          فدای ناز نگاهت مگر که قهری تو؟

          چرا دلت نتپید از منش جدا کردی

          ندانم علت این دوریت ز چیست بگو