پاييز را دوست دارم...
پاييز را دوست دارم، بخاطر غريب و بي صدا آمدنش
پاييز را دوست دارم، بخاطر رنگ زرد زيبا و ديوانه کننده اش
پاييز را دوست دارم، بخاطر خش خش گوش نواز برگ هايش
پاييز را دوست دارم، بخاطر صداي نم نم باران هاي عاشقانه اش
پاييز را دوست دارم، بخاطر رفتن و رفتن... و خيس شدن زير باران هاي پاييزي
پاييز را دوست دارم، بخاطر بوي مست کننده خاک باران خورده کوچه ها
پاييز را دوست دارم، بخاطر غروب هاي نارنجي و دلگيرش
پاييز را دوست دارم، بخاطر شب هاي سرد و طولاني اش
پاييز را دوست دارم، بخاطر تنهايي و دلتنگي هاي پاييزي ام
پاييز را دوست دارم، بخاطر پياده روي هاي شبانه ام
پاييز را دوست دارم، بخاطر بغض هاي سنگين انتظار
پاييز را دوست دارم، بخاطر اشک هاي بي صدايم
پاييز را دوست دارم، بخاطر سالها خاطرات پاييزي ام
پاييز را دوست دارم، بخاطر معصوميت کودکي ام
پاييز را دوست دارم، بخاطر نشاط نوجواني ام
پاييز را دوست دارم، بخاطر تنهايي جواني ام
پاييز را دوست دارم، بخاطر اولين نفس هايم
پاييز را دوست دارم، بخاطر اولين گريه هايم
پاييز را دوست دارم، بخاطر اولين خنده هايم
پاييز را دوست دارم، بخاطر دوباره متولد شدن
پاييز را دوست دارم، بخاطر رسيدن به نقطه شروع سفر
پاييز را دوست دارم، بخاطر يک سال دورتر شدن از آغاز راه
پاييز را دوست دارم، بخاطر يک سال نزديک تر شدن به پايان راه
پاييز را دوست دارم، بخاطر هديه زيبايي که به من داد
پاييز را دوست دارم، بخاطر هديه اي که به من اميد ماندن داد
پاييز را دوست دارم، بخاطر هديه اي که به من جرات عاشق شدن داد
پاييز را دوست دارم، بخاطر غريبانه و بي صدا رفتنش
پاييز را دوست دارم، بخاطر خود پاييز
و من عاشقانه پاييز را دوست دارم...

بهتر است غرورتان را به خاطر کسي که دوستش داريد

از دست بدهيد تا اين که او را به خاطر غرورتان از دست بدهيد.     

چکاوکهادمی آرم باشید

چکاوکها سکوتست خواهش من

بیائید جان من آرام باشید

چکاوکها دلم پر درد و خون است

زمین و آسمانم واژگون است

بیائید و دمی این خانگی را

به گوش خانه اش بیگانه باشید

چکاوکها حدیث من دراز است

حدیث ناله و فریاد و راز است

کجا دانید این فریاد ها  چیست

و یا این ناله ها و سوزها چیست

من و باران و باد و آتش و خاک

نهفته در دلم اسرار افلاک

چه میگوئید، این دل آتشین است 

صدای درد او بر بام چین است

شقایقها،چکاوکها کجائید

دمی پای به این صحرا گذارید

بپوئید این غم و اسرار دل را

و آنگه سر کنید بهرش دعا را

الا ای طوطیان شکرین لب

سلامم بر شما بادا در این شب

کجائید ای هواداران پرواز

مرا هم بر کنید از جا به آواز

بیائید سر دل را فاش سازید

چکاب سینه را آغاز سازید

بیائید این جهان همساز ما نیست

  که کام این جهان دمساز ما نیست

کواکب میروند آرام در خویش

ولی( ا ی و ب ) ندارد خانه از خویش

در این زندان که او محصور درد است

۲ چشم و چهره اش کم رنگ و زرد است.

                     زندگی شو   جا  گذاشته  توی ماجرای عشقت

                     تو یه اسمی که همیشه  می مونه  تو  خاطراتم

                     پا  گذاشتی   و  پریدی من  هنوز  تو  ماجراتم

                     من  یه    دلداده    یه  خسته  تو کتابای   نبسته

                     تویی  عکس  یه  عروسک که  تو ایینه نشسته

                     کاش  دلش  نیاد   زمونه  برای  ما  کم  نذاره

                     کاش  که  دنیا  ما  دو تا رو سر راه هم بزاره

وقتي دستام خالي باشه ، وقتي باشم عاشق تو

                 غير دل چيزي ندارم ، كه بدونم لايق تو

دلمو از مال دنيا به تو هديه داده بودم

           با تموم بي پناهي ، به تو تكيه داده بودم

هر بلايي سرم اومد ، همه زجري كه كشيدم

                همه رو به جون خريدم ،ولي از تو نبريدم

هر جا بودم با تو بودم ، هر جارفتم تو رو ديدم

           تو سبك شدن ،تو رويا ، همه جا به تو رسيدم

اگه احساسمو كشتي ، اگه از ياد منو بردي

            اگه رفتي بي تفاوت ، به غريبه سر سپردي

بدون اينو كه دل من شده جادو به طلسمت

         يكي هست اينور دنيا كه تو يادش مونده اسمت

با تو ...

با تو میشه دنیا رو دوست داشت...

با تو میشه تنها ئی و نفرت رو از بین برد.

با تو میشه از زنده بودن و زندگی کردن لذت برد.

با تو میشه عشق رو تجربه کرد ولی ...

بی تو دگر چه ...؟؟؟

من به  قربان وجودت که وجودم بی وجودت بی وجوداست

من اگر اشک به دادم نرسد می شکنم؛

اگر از یاد تو یادی نکنم می شکنم؛

بر لب کلبه ی محصور وجود،

من اگر در این خلوت خاموش سکوت،

اگر از یاد تو یادی نکنم، می شکنم

اگر از هجر تو آهی نکشم،

تک و تنها، به خدا می شکنم، می شکنم

کاش قلبم درد پنهاني نداشت

چهره ام هرگز پريشاني نداشت

برگ هاي اخر تقويم عشق

حرفي از يک روز باراني نداشت

کاش مي شد راه سخت عشق را

بي خطر پيمود و قرباني نداشت

به جای سیل اشکی که فردا بر مزارم میریزی امروز با تبسمی شادم کن به جای متن

های تسلیت که فردا برایم می نویسی امروز با یک پیام کوچک خوشحالم کن

من امروز به تو نیاز دارم نه فردا...

هر چی آرزوی خوبه مال تو

                           هر چی که خاطره داریم مال من

                             این روزهای عاشقونه مال تو

                             این شبای بی قراری مال من

                               منمو حسرت با تو ما شدن

                                توی و بدون من رها شدن

                                آخر غربت دنیاست مگه نه

                                 اول دو راهی آشنا شدن

                         تو نگاه آخر تو آسمان خونه نشین بود

                                    دلتو شکسته بودن

                                  می تونستم با تو باشم

                                    مثل سایه مثل رویا

                                     اما بی تابم بی تو

                                  مثل تو تنهای تنها .........

دیگه باورم نمیشه بین ما فا صله باشه

دلم تنگ است اين شبها يقين دارم که ميداني

 صداي غربت من را از احساسم تو ميخواني شدم

از درد تنهايي گلي پژمرده و غمگين ببار اي ابر

 پاييزي که دردم را تو ميداني ميان دوزخ عشقت

پريشان و گرفتارم چرا اي مرکب عشقم چنين

آهسته مي راني تپشهاي دل خستم چه بي تاب و

هراسانند به من آخر بگو اي دل چرا امشب

پريشاني دلم درياي خون است و پر از امواج بي

ساحل درون سينه ام آري تو آن موج هراساني

همواره قلب بيمارم به ياد تو شود روشن چه فرقي

 ميکند اما ، تو که اين را نميداني