وقتي دستام خالي باشه ،وقتي باشم عاشق تو
غير دل چيزي دارم كه بدونم لايق توست
دلمواز مال دنيا به تو هديه داده بودم
باتموم بي پناهي به تو تكيه كرده بودم
اگه احساسمو
اگه از ياد منو بردي
اگه رفتي بي تفاوت ،اگه از ياد منو بردي
به غريبه سر سپردي
اينو بدون كه دل من شده جادو به طلسمت
يكي هست اين ور دنيا كه تو يادش مونده اسمت

گل سرخ قصه مون با شبنم رو گونه هاش

                                                              دوباره دل داده بود به دست عاشقونه هاش

 خونه اون حالا تو یه گلدون سفال بود

                                                              جای یارش چقدر تو اون غریبی خالی بود

یادش افتاد که یه روز یه باغبون دو بوته کاشت

                                                             یه بار اون دو تا را کنار هم تو باغچه کاشت

  با نوازشای خورشید طلا قدکشیدن

                                                           قصه شون شروع شد و همش به هم میخندیدن

شبنمای اشکشون از سر شوق و ساده بود

                                                               عکس دیونگیشون تو قلب هم افتاده بود

روزای غنچگیشون چقدر قشنگ و زود گذشت

                                                              حیف لحظه هایی که چید و مرد و برنگشت

        گلای قصه ما اهالی شهر بهار

                                                                      نبودن آشنا با قصه های روزگار

فکر میکردن که همش مال همن تا پای مرگ

                                                                 بمیرن با هم میمیرن از غم باغ و تگرگ

یه روز اما یه غریبه اومد و آروم و ترد

                                                                   یکی از عاشقای قصه ما را چید و برد

اون یکی قصه این یکی را باور نمیکرد

                                                              تا که بعدش چیده شد با دستای سرد یه مرد

گلای قصه ما عاشقای رنگ حریر

                                                               هر کدوم یه جای دنیا بودن و هر دو اسیر

هیچکی از عاقبت اون یکی با خبر نبود

                                                                  چی میشد اگه تو دنیا قصه سفر نبود

  قصه گلای ما حکایت عاشقیاس

                                                                 مال یاسا٬پونه ها٬اطلسا٬رازقیاس

  که فقط تو کار دنیا دل سپردن 

                                                               بلدن بدون اینکه بدونن خیلی ها بدن

یکیشون حالا تو گلدون سفالی خیلی عزیز

                                                            اون یکی برده شده واسه عیادت مریض

چقدر به فکر هم اما چقدر در به درن

                                                            اونا که دیگه تا ابد از حال هم بی خبرن  

روزگار تو دنیای ما قربونی زیاد داره

                                                               این بلاها را سر خیلی کسا در میاره

بازیاش همیشه یه عالمه بازنده داره

                                                            توی هر محکمه کلی برگ و پرونده داره

این یه قانونه که چه تو زمستون چه بهار

                                                                نمیشه زخمی نشد از بازیای روزگار

اگه دست روزگار گلای ما را نمیچید

                                                               حالا قصه با وصالش به آخر میرسید  

 ولی روزگار ما همیشه عادتشه

                                                            اینه خوبا را کنار هم میاره بعدم میچینه

کاش دلایی که هنوزم می تپن واسه بهار

                                                             در امون بمونن از بازی تلخ روزگار    

                                  روزگـــاری مردم دنیا دلشـــــــان درد نداشت

هر کسی غصه این که چه می کرد نداشـت

چشمه سادگی از لطف زمین میجــــوشـید

خودمانیم ... زمین این همه نامرد نداشـت

گریه کردم تا بدونی زندگی بی غم نمی شه

اگه دستامو بگیری از غرورت کم نمی شه

ساکت و صبوری عاشق وقتی حوصله نداری

پیش حرفای دل من حرف عشق و کم می یاری

لحظه ها تلخ و حقیرن وقتی قهری با دل من

کاش چشمات یه جاده می زد از دل تو تا دل من

ای که لحظه ها مو بردی تو خیالت به اسیری

نکنه بیای دوباره بهونه ی تازه بگیری

من سبد سبد صداقت به دل تو هدیه کردم

نکنه می خوای بگی که می رم و بر نمی گردم

خوب می دونی نمی تونم بی چشات دووم بیارم

ولی از اون دل سنگت گله دارم گله دارم